• เหตุมันเกิดจาก…..
ประเด็นหลักๆเลยคือ จริงๆแล้วผมอยากแรดครับ (ฮ่า) ตอนแรกสุดเลยผมไม่ได้คิดจะย้อมผมอะไรหรอก อยากทำอัลโฟรมากกว่า ดูแล้วมันฮิปแนวๆดี แต่คิดไปคิดมา ผมเราไม่ยาวและไม่หยิกมันเลยทำอยาก เลยคิดใหม่ คิกไปคิดมา ก็แอบเห็นว่า แฟชั่นสมัยนี้สีผมมันจะแรงฉูดฉาดไปไหนไม่รู้ ความจริงมันเป็นเพราะความปลื้มส่วนตัว”ฟักแฟง” นักร้องจากวงโนมอเทียร์ครับ ซึ้งหลายๆคนคงรู้ว่าสีผมเธอจะแรงไปไหนไม่รู้ เปลี่ยนกันได้ทุกอาทิตย์ ทุกครั้งที่ขึ้นคอนเสิร์ตเลยก็ว่าได้ ผมดูแล้วมันเท่ดีนะครับ แต่จริงๆผมก็คิดอยากจะย้อมผมมาตั้งแต่เด็กแล้วหละครับ ก็อยากเท่ อยากแรด ไม่รู้จะไว้ผมดำทำไม จำเจ น่าเบื่อ แต่สถานการมันโคตรจะเป็นใจ พ่อแม่ไม่อยู่ โรงเรียนที่นี้ไม่ว่า หัวไม่เกรียน ผมเลยย้อมสะหมดเปลือกเลย ฮ่า เพราะอยู่เมืองไทยจะมีหร่อที่ทำอย่างนี้ได้ รด.หัวเกรียน โรงเรียนด่าเช็ด ปิดเทอมก็สั๊นนนสั่น แถมเดี๋ยวโดนผู้ปกครองเช่งอีก

• อยู่มาตั้งหลายเดือนแล้วทำไมเพิ่งจะมาทำ
อ้ออันนี้เพราะมัวแต่หาร้านทำผมอยู่หนะ (ฮ่าๆ หลอกๆ) คือตอนแรกก็กะจะทำตั้งแต่แรกแล้วหละ แต่มันยังทำใจไม่ได้ แต่ก่อนปิดปีใหม่ก็แอบตะลอนทั่วเมืองตามร้านทำผมต่างๆ ถามราคา ถามโน้นถามนี้ พอดีให้เพื่อนมันพูดให้อีเราสั่งไปเค้าฟังไม่รู้เรื่อง พอบอกไปว่าอยากยอมผมสีน้ำเงิน กี่ร้านกี่ร้านมันก็ต้องขำก่อนถึงจะตอบ (ไมว่ะ ทำสีน้ำเงินมันจะทำไม กูจะเด่นแล้วจะทำไม = =;;) เค้าก็บอกว่ามันต้องจองก่อน เพราะสีน้ำเงินนั้นมันหายาก อื้มไม่เป็นไรจองก็จอง แต่ถามราคาก่อน พอเลย เกือบร้อยยูโร เลยตัดสินใจมาทำร้านแถวบ้าน ถูกกว่าชัวๆ

• ไหงถึงเลือกสีน้ำเงิน?
อืมนั้นสิ อันนี้ไม่รุ้หละ คือตอนแรกเปิดโหวตนะ ผลออกมาเละเทะไม่รุ้เรื่อง เขียวขี้มูกเรืองแสงบ้างหละ ม่วง บ้างหละ เราเลยตัดสินใจถามเพือนแถวนี้ ซึ้งวันนั้นดันใส่เสื่อกันหนาวตัวใหม่สีน้ำเงิน แข็ม มันเลยลงมัดติกัน น้ำเงินเว้ย ไอ้เราก็ชอบสีนี้ด้วยก็เลยจัดไปสักดอก แต่ไอ้เรามันคนเอเซียผมดำ ดำสนิท ดำปิ๊ดปี๊ เค้าเลยว่ามันต้องกัดสีผมให้ขาวก่อน แล้วถึงจะย้อมสีต่างๆได้ เอาเถอะไหนๆก็จะย้อมอยู่ละสีไรเอามาเหอะ ขอให้ออกมาน้ำเงินก็พอ แต่เพื่อนมันก็มาคิดดันว่าถ้าไรไปย้อมขาวที่ร้าน แล้วมาย้อมน้ำเงินด้วยสีไฮไลท์ที่บ้านจะถูกกว่าไหม นี้ไม่รู้ครับ แต่ทำแบบนั้น ฮ่าๆ เล่นกันหาซื้อของย้อมผมกันสนุกเลย

• ย้อมครั้งแรกรู้สึกยังไงครับ?
โห้ยย ไม่อยากจะเม้าส์ ตื่นเต้นมาก แบบว่ามันจะออกมาเป็นไงว่ะ ทุเรษอัปลักณษ์? แรกเลยเค้าจับผมม้วนเป็นก้อนๆเอาผงขาวผสมน้ำยา ละแลงเต็มหัว แสบคันๆ จี๊ดๆ รอไมนานสักผมมันเปลี่ยนสีแหนะ เปลี่ยนจากดำ เป็นส้มทั้งหัวเลย เท่มาก แต่มันก็ยังไม่ขาวสักที ย้อมแล้วย้อมอีก จนผมฝอกเค้าหมดกระป๋อง(อุฮิ ก็คนมันผมดำนี้หว่า)สรุปแล้วทำไปสามรอบครับ เอากระฟอลย์คลุมเปล่าไดร์ให้ร้อนๆเพื่อให้แห้งเร็วๆ ออกมาก็เท่ไปอีกแบบครับ สีขาวเทาๆ หึหึ แต่อีทางร้านแอบคิดตังเพื่มเพราะใช้ของหมดร้านเลย ฮ่าๆ เลยเสียค่าย้อมขาวไป 40 กว่ายู

• อ่าว แล้วน้ำเงินหล่ะ
อ้อ..น้ำเงินเรากลับมาย้อมกันที่บ้านเพื่อนซื้ออุปกรณ์เสร็จเรียบร้อย แม่เพื่อนใจดีอาสาตัวทำให้ครั้งนี้ เอาสีผสมน้ำยาละแลงหัว ฮ่า เค้าจับหัวขาวผมละแลงไปมาอย่างสนุกสนาน ใช้ไปใช้มาเกือบหมดแหนะ เห้ยแต่สีออกมาดีมากเลยนะน้ำเงินปื๊ดๆ

• 64 € แพงไปรึเปล่า
เห้ย อยู่พูดว่าแพงดิ เมืองนอกอะไรๆมันก็แพงไปหมดทั้งนั้นแหละ ไอ้เราก็ไม่รู้ว่าย้อมที่เมืองไทยมันเท่าไรไม่มีประสบการณ์ แต่ก็แอบรู้มาว่าขนาดแม่เราหนีไปทำผมมายังสามพันกว่าบ้านเลย เราย้อมผมเมืองนอกจะไปแพงอะไร แต่ก็แอบเซ็งนิดนึงที่สีย้อมสีน้ำเงินมันไม่ถาวร ก็ต้องย้อมให้เข้มใหม่อีกที

• ย้อมแล้วมันต้องดูแลรักษาผมรึเปล่า
ล้านเปอร์เซ็นครับ ตอนแรกไม่สนใจ ผมยังไม่สระ แต่ไปๆมา ผมเริ่มเสียครับ แห้งๆ เลยต้องใช้ครีมนวดผมทุกอาทิตย์ แถมทุกทีที่สระผม สีมันก็จะหลุดไปเรื่อยๆ จนตอนนี้มันกลายเป็นสีฟ้าอ่อนแล้ว TT” แต่ก็นะเราทำแล้วก็ต้องรักษา

• Feedback..!?!
โหย กระแสตอบรับดีเป็นหน้าเป้นหลังเลย เอารูปมาโพสเฟสบุ๊คก็มีแต่คนกรี๊ดกร๊าดและด่าไปพร้อมๆกัน คิดเองรึเปล่าไม่รู้  แต่ที่รู้ๆกูมั่น กูเท่ ใครจะทำไม ไปโรงเรียนวันแรกนี้ เดินไปไหนก็มีแต่คนขำ อีคนนี้ก็ชี้ให้คนนู้นดู เหอะ เดินตามถนนคนก็ยังมอง ก็มีแต่เพื่อนๆที่รู้จักแหละครับที่ชื่นชม หรือว่ามันแอบนินทากันก็ไม่รู้ฟังไม่ออก ฮ่าๆ จะไปสนใจทำไม อย่าได้แคร์ เราชอบของเราอะครับ รู้สึกมันได้ปลดปล่อยกับความอยากมานานแสนนาน แอบเหมือนตัวการ์ตูนญึ่ปุ่น ฮ่า โคตรปลื้มกับทรงนี้เลยวะ แต่ก็กะจะเปลื่ยนสีไปเรื่อยๆ พอมันจางก็ย้อมใหม่ ใครอยากให้ทำสีไรบอกมา ฮ่าๆ

ตอนนี้กลายไปคนเด่นคนของโรงเรียน ร่วมถึงของเมืองไปแล้วก็ว่าได้ ก็มันหัวฟ้าคนเดียวทั้งเมือง เริ่ดค่ะ กลับเมืองไทยจะเอาสีนี้ไปให้อาจารย์อำนาจตัดเลย ฮ่าๆ (หลอกๆ)

PS<< ย้อมสีน้ำเงิน ไม่ใช้ม่วง ในเฟสบุ๊คสีเพี้ยน!!

เมื่อวันเสาร์ที่ 28 พฤษจิกายน ผมได้มีโอกาศไปด้ไปลิสบอนกับเพื่อนๆเอเอฟเอสประเทศไทยครับ ทริปนี้มันเกิดขึ้นเมื่อ เฟม เด็กไทย ณ เมืองลิสบอน ได้เที่ยวเดินเล่นและหลงเข้าไปในสถานทูตไทยในโปรตุเกส แล้วเค้าก็ได้เมาท์กับภรรยาของท่านทูตอย่างสนุกสนาน จนถูกปากถูกคอกันและได้นัดการทานข้าวกลางวันเพื่อพบปะคุยกับเด็กไทยและท่านทูตประมาณสองอาทิตย์ก่อน มันก็โทรมาหาผมครับว่าจะไปลิสบอนไหม ไปกินข้าวกะท่านทูตและช๊อปปิ๊ง (หึหึหึ แค่คำว่าช๊อปปิ๊งมันก็ทำให้ความน่าจะไปเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว) ผมเลยตอบไปว่า “ไม่รู้ ดูก่อน” เพราะต้องขออนุญาติโฮสอันเป็นที่รักก่อน ตอนนั้นผมก็ยังไม่กล้าขอโฮสไปเที่ยวไหนครับ (ยังไม่เคยขอไปไหนเลย หิหิมีแต่เค้าพาไป) ก็เลยรอใกล้ๆก่อนแล้วค่อยขอ ปรากฏ สุดยอดครับโฮสใจดีมากมาย พูดนิดหน่อยว่าไปกินข้าวก็ท่านทูตและพูดเพื่อน เค้าก็บอกอุ้ย ดี เยื่ยม ถามนิดๆหน่อยๆว่าไปยังไง ได้ไปครับ พอวันศุกร์ผมก็ถามพี่ผมว่าไปยังไงดี รถบัส หรือรถไฟ เค้าก็บอกว่าให้ไปรัสบัสเพราะมันสะดวกอยู่ในเมือง เค้าก็ถามว่าจะซื้อตั๋วออนไลน์ไหม หึหึมันยุ่งยากเกินไปเลยไม่ซื้อ รอไปซื้อวันเสาร์เลยเพราะมันไม่เคยเต็ม ผมก็เลยดูรอบว่ามันมีรอบกี่โมงถึงกี่โมง เลยตัดสินใจจะไปรอบ แปดโมงเช้าครับ ถึงลิสบอนเกือบสิบโมง กำลังดี เพราะไอ้เฟมมันนัดสิบเอ็ดโมง ก็เลยเมสเสจไปบอก ว่าคงถึงประมาน เกือบสิบโมงนะ

พอวันเสาร์ ตื่นเช้ามากมายครับ อาบน้ำดูนาฬิกา เจ็ดโมงครึ่งครับ ตายไงไปสถานีรถบัสไม่ทันเลยลองเดินออกไปรอรถเมล์ที่ป้ายคิดว่าจะขึ้นตอนแปดโมงทุกวันเหมือนที่ขึ้นไปโรงเรียน แป๊กครับ วันเสาร์ไม่มีรถเมล์รอบแปดโมง มีแต่รอบเจ็ดโมงครึ่ง เลยเดินกลับบ้านอย่างอึนๆ มึนๆ “กูคงอดไปแน่ๆเลยว่ะ แมร่ง” ในใจคิดอย่างนั้นครับ แต่พอเดินกลับบ้าน แม่ตื่นแล้ว เค้าเลยบอกว่าเดี๋ยวจะขับรถไปส่งให้ที่สถานี หึหึ ยิ้มแล้วครับ ไปถึงสถานีดูเวลาแล้วมันมีอีกรอบนึงคือเก้าโมงถึงสิบเอ็ดโมงครึ่ง ก็นะอย่างน้อยผมก็ยังได้ไป แม่เค้าก็รอเป็นเพื่อนจนรสบัสออก ผมนั่งฟังเพลงไปเรื่อยๆ และไม่ทันคิดว่ารถบัสมันจะไปลงที่ไหน แค่รู้ว่าไปลงลิสบอน ในก็คิดว่ามันคงไปลงโอเลี้ยนแหละ เพราะไปสถานีขนส่งที่ใหญ่ที่สุดในลิสบอน และเพื่อนคนอื่นๆมันก็ไปลงที่นั้น ก็เลยไม่ได้คิดอะไรมาก

สิบเอ็ดโมงกว่สถึงลิสบอนครับ ตรงเวลามากๆ ผมเดินออกจากรถ และงงว่าที่นี้ที่ไหน จะถามใครก็ไปกล้าเพราะตอนนั้นอึนมากเลยโทรหาพราว (ตอนนี้พราว นุ่นมันมารถไฟไปลงโอเลี้ยนเลยครับ เลยอยู่ด้วยกันหมด) คุยกันไปคุยกันมาสรุปแล้วคนละที่โดยสินเชิงอารมณ์นั้นมันลุกลี้ลุกลนมากครับ อยู่คนเดียว ณ ที่ที่ไม่รู้จัก ผมเลยโดนไปดูที่สถานีรถไฟใต้ดิน อื้มมม จากที่นี้ไปโอเลี้ยน สิบกว่าสถานีครับ(กูหลงนี้หว่า ฮ่าๆๆ) ไม่เป็นไร นั่งรถใต้ดินไปง่ายดี 1.30 € ไปได้ทุกสถานี ก็ถือว่าไม่แพง รถไฟที่นี้ก็นั่งง่ายนะครับคล้ายบีทีเอสบ้านเรามีสามสายสามสี แล้วแต่จะไปไหน 0.80 € นั้งได้ทั่ว(ผมเสียค่าทำบัตรใหม่ไป 0.50€) นั่งไปเรื่อยก็ถึงโอเลี้ยนครับ โฮ้กๆๆ เที่ยงพอดี ฮ่าๆเราทำคนอื่นสายไปอีก(ทูตเค้านัดเที่ยงครับ) เราเดินทางกันไปอย่างรวดเร็วเพราะมีเฟมผู้เชี่ยวชาญลิสบอน ไปใต้ดินต่อ (ผมก็ไม่เข้าใจทำไมไม่ให้ผมนั้งไปสถานีที่จะไปตั้งแต่แรก ต้องให้มาเจอกันที่โอเลี้ยนก่อนแล้วให้ผมเสียตังค่ารถใต้ดินอีกรอบ แต่ก็ดีครับคิดว่าจะได้ไม่หลง หึหึ) รถไฟมันก็โคตรจะเบียด คนจะเยอะไปไหนไม่รู้พอถึงสถานี ก็ไปรอที่ป้ายรถเมล์ต่อครับ ปรากฎพี่นุ่นเพิ่งรุ้ตัวว่ากระตังนั้นมันไม่ได้อยู่กับตัวแล้ว เท่านั้นแหละครับ ทุกคนคลั้งเลย เงินหายไปกว่าสามร้อยยูโร เอ๋อกันหมดอยู่ป้ายรถเมล์ ด้วยเวลาตอนนั้นสายมากแล้ว ท่านทูตเลยบอกให้มาเจอกันก่อนแล้วค่อยไปแจ้งความ ก็เลยรีบขึ้นรถเมล์ไปเจอกันที่นัดหน้าโบถส์บาเรง เสียค่ารถไปอีก 1.30 € แต่ตอนนี้เครียดกับกระเป่าตังพี่นุ่นมากกว่าครับ คิดๆกันคงโดนล้วงในรถไปใต้ดินเพราะคนมันเบียดกันแน่นเว้อร์ พอไปถึงบาเรงก็เจอบีรออยู่ครับจะบอกว่าอารมณ์นั้นก็แอบถ่ายรูปมา สวยมากเลย แต่ไม่มีเวลาเข้าไปดูเพราะพี่อนันท์(พี่ที่สถานทูต)เขามารอนานมากแล้ว

นั่งรถไปแปปเดียวก็ถึงบ้านท่านทูตครับ (อารมณ์ตอนนนั้น สุดยอดมาก คนไทยมากมาย และอาหารไทย หึหึ)ตอนนั้นก็มีพี่ๆที่เค้ามาเรียนต่อมหาลัยที่นี้อยู่สองสามคน ทูตเค้าใจดีมากมาย ถามโน้นถามนี้ นั้งฟังไป เราก็เล่าประสบการณ์ไป เล่าถึงโฮส เล่าถึงโรงเรียน แต่มีคำๆนึงที่ฟังแล้วโดนสุดคือ

จะให้เด็กไทยมาลำบากที่ต่างประเทศได้ยังไง มีปัญหาอะไรบอกท่านทูต เดี่ยวท่านทูตเข้าไปจัดการ

หึหึ ได้อารมณ์ทูตไทยลุยได้ทุกที่ อาหารไทยอร่อยมากครับเพราะไม่ได้กินมานานเกือบสามเดือน แต่ไม่กล้ากินเยอะ เกรงใจครับ ฮา พอกินเสร็จ ก็ร่ำราถ่ายรูป ร่วม(ไม่ได้ให้กล่องเค้าไปถ่าย เลยไม่มีรูปในบ้านทูตเลย) เค้ายังฝากขนมจีนน้ำยาถุงโตกะถั่วดำต้มให้กลับบ้านด้วย ฮ่าๆเราก็แบกไปทั่วลิสบอนเลย พอจะกลับพี่อนันท์ก็จะพาไปแจ้งความเรื่องกระเป๋าตังหายที่สถานนีตำรวจ แต่พี่นุ่นขี้เกียจแจ้งเพราะแจ้งไปก็ไม่ได้ตัวคืน เค้าเลยขับรถไปส่งที่โอเรี่ยน และไปช๊อปปิ้งกันต่อ ฮ่าๆ เฟมมีเงินเลยให้พี่นุ่นยืมไปก่อน แต่ตอนนั้นมันจะห้าโมงแล้วครับ ผมมีรถกลับเลเลียตอนหกโมงสิบ เลยไม่ได้ดู ไม่ได้ซื้ออะไร เลยต้องนั้งรถใต้ดินกลับไปรอรถที่อีกสถานีนึง เซ็งเลย ครั้งหน้าจะไปช๊อปให้หมดตูดเลย !!

นั่งรถกลับคนเดียว หืมม มืด ง่วง หลับ ปุ้ย

…

…….

กลับ มาถึงเลเรียสองทุ่มกว่าครับ จะเหนือยมาก แต่ไม่ได้นอนหนะ แม่เค้าพาไปกินข้าวนอกบ้านต่อ โอ้ แถบบ้า ไปกินอาหารร้านอาหารเล็กๆ กินไวน์ไปหลายแก้วเลยแหละ พอเสร็จจากดินเนอ ไม่กลับบ้านครับ ไปร่าเริงกันต่อที่บาร์ริมทะเลของเมือง หืมมม ระว่างทางขับไปก็บีบแตร่ใส่รถที่ส่วนมา ฮามาก ฮ่าๆๆ ไปถึงก็ซัดเบียร์ระนาว ช๊อตกระจาย เหอะๆ เมาแล้วครับตอนนั้น เมาแบบรู้เรื่องนะฮ่าเมาไปเมามาไฟดับเลยขับรถกลับบ้านกัน เหอะ เมาครั้งแรกในชีวิตก็ทีนี้ละเน้อ !! แต่ขอสัญญาจะไปเมาอีกเป็นรอบสอง คริคริ

สืบเนื่องจากการหยุดฮอลิเดย์อันนานแสนนานของชาวคริสต์ที่สาธิตเกษตรไม่มีโอกาศได้หยุดเยื่ยงนั้น ผมได้นอนตีพุงอยู่บ้านหน้าเบื่อมาหลายวันหลังจากคริสต์มาสได้ผ่านพ้นไป มันเป็นอะไรที่หน้าเบื่อจริงๆครับ ตอนแรกก็แอบคิดจะหนีเที่ยวไปต่างประเทศ ไปเค้าดาวน์ที่ประเทศอื่น แต่คิดไปคิดมามันคงทำเรื่องไม่ทัน เลยต้องนอนอืดอยู่บ้านต่อไป จนกระทั้งวันดีคืนดีพี่ชายก็เดินมาชวนให้ไปเค้าดาวน์ พาสเดอะเยียร์ กับเค้า ไอ้เราก็คิดแล้วว่าบ้านไม่มีใครอยู่เลยต้องจำแจไปด้วย (ฮ่า) ชวนปุ๊ป เค้าก็บอกให้จัดกระเป๋าปั๊ป เริ่ด ชวนวันนี้ไปพรุ่งนี้ ดีเลย เราก็จัดๆแบบมั่วๆไม่รู้ว่าจะเป็นไง เค้าบอกแค่ไปทะเล ก็เลยเตรียมเสื้อผ้าเพื่อไปทะเลในแนวบ้านเราไป  พอวันรุ่งคนเราก็อุตสาห์ตื่นมารอตั้งเก้าโมงเช้า สรุปเค้าออกจากบ้านหกโมงเย็น แป๊ววเลย …………

ที่ๆเราไปเป็นหาดทรายยาวชื่อ Nazaré และไปนอนที่เช่าโดยมีเพื่อนพี่อีกหลายคนอยู่ด้วย บวกลบคูณหารกันแล้วสี่คืน 6o € ก็ถือว่าไม่แพงนะครับ พอไปถึง กลิ่นบุหรี่หึงลอยมาจากห้องนั่งเล่นเล็กๆที่สามารถยัดคนประมารสิบสามคนแบบอึดอัดพอดีเดะ คืนแรกเค้าก็เปิดหนังดู ดูดบุหรี่ดริ้งเบียร์กันเพลินเลย เหอะ ไอ้เราก็ไม่รู้จักใครเลย นั้งนิ่งเงียบหน้าเบื่อดูหนังผีไปเรื่อย (เซ็งมากอีกลิ่นควัญบุหรี่ คนนี้หยุดสูบ อีกคนแม่งเริ่ม สูบไม่สูบธรรมดา เล่นกันชากันทุกคน เริ่ดค่ะ ดมไปดมมาจะลอยเองแล้ว = =;;) คืนแรกเรื่องก็มาเลย ข้างบ้านมาเคาะประตูบ่นงุ้งงิ้งเสียงดังเดี๊ยวจะฟ้องตำรวจ พวกเราก็ลดเสียงไปให้ ชั่วโมงถัดมาตำรวจมาเคาะประตูจริง คนอื่นมันก็ซ้อนกันชากันใหญ่ ไอ้เราก็เหวอ พาสปอร์ตก็ไม่ได้เอามา แต่ดีที่เค้าไม่ได้เข้ามาให้บ้าน แค่มาตักเตือนเรื่องเสียงดังเพราะตอนนั้นมันตีสี่กว่าแล้ว ฮ่า ทุกคนเลยหมดฟิลไปนอนกันหมด ที่นอนก็หาโคตรยากเลย ต้องเอาถุงนอนไปนอนกับพื้น ไม่อยากแย่งคนอื่นเพราะมันจองก่อน พื่นแข็งมากกว่าจะได้นอน

วันถัดๆมาก็อยู่แบบเบื่อๆเหมือนเดิมนั่งดูทีวี ดูหนังดมควัญ ฟังเพลงตึ่งโป๊ะ ไปเรื่อยๆ พอกินข้าวก็ไปช่วยเค้าจัดโต๊ะนิดหน่อย ฮ่า แต่ชอบใจที่ในครัวมีของกินเยอะมากในวันแรกๆ จะหยิบอะไรกินได้เลย เพราะต่างคนก็ต่างเอาขนมมายัดไว้ มีทั้งขนมปัง ทูน่า ครบเครื่อง แต่ละวันแต่ละมือ เค้าก็จะเปลี่ยนกันทำอาหารไป บ้างวันอร่อย บ้างวันก็ต้องทนกินเพราะมันหิว แต่ละคนเค้าก็จะเตรียมของมาทำ บางคนขี้เกียจก็ซื้อสำเร็จรูป มาอุ่นให้ ฮ่าๆ ส่วนเรากินอย่างเดียวไม่ทำ

แต่พอวันที่ 31 เริ่มมีอะไรน่าสนใจมากขึ้น ที่ชอบสุดคือเค้าเล่นเกมโยนฝ่าขวดลงแก้วกัน โดยมีแก้วใส่แองกอฮอนาๆชนิด แบ่งฝ่ายกัน ถ้าฝ่ายตรงข้ามโยนเข้าแก้วของอีกฝ่าย ฝ่ายเจ้าของเก้าก็ต้องดื่มแก้วนั้น เริ่ดครับ ดริ้งมั่วเมาเอ๋ กันหมด (ผมไม่เมานะ ฮะๆ โดนแค่วอตก้าสาม และก็อะไรไม่รู้อีกสี่) พอใกล้ถึงเวลาเคาว์ดาวน์ เราก็ออกไปเดินข้างนอก  ตอนนี้ที่หาดคนเยอะมาก มีดิสโก้ อยู่กลางหาดเปิดเพลงให้คนเกือบหมื่นดิ้นกันอยู่ ข้างหลังก็มีเวทีเล่นสด คนเยอะชุลมุนวุ่นวายมากครับตอนนี้  เราแบกแชมแปนกันไปรอเค้าดาวน์  หนาวก็หนาว ลมทะเลหนาวๆ ทำเอาเกือบแข็ง แถมฝนยังเล่นตลก ตกๆหยุด เป็นน้ำแข็งอีกตังหาก ผมก็อ้าปากกินเลย เค็มๆอร่อยดี
ตอนนี้ผู้คนเบียดเยียดเต็มหาดทรายไปหมด รอเวลาผ่านคืนวันปีใหม่ แสงไฟส่องไปที่หน้าผาเป็นตัวเลขนับถอยหลังจากสามสิบ ผู้คนต่างตะโกนก้องไม่สนใจใคร

5…..4……3……2…….1 ป๊อก!!

เสียงขวดแชมเปญถูกเปิดขึ้นจากหลายๆแห่ง น้ำพุ่งกระจายเต็มทั่วหาด พร้อมกับพุ่ไฟสีสันสดใสระเบิดกลางท้องฟ้า เสียงแตรลอยดัง คนโฮร้องก้องด้วยความดีใจ แล้วคนมันก็ไปดิ้นกันต่อหมดหาดทราย ผมก็ไปนั้งกับพี่และเพื่อนริมทะเล ดูทะเลไปเรื่อยๆ เป็นปีใหม่ที่ฉลองยิ่งใหญ่ที่สุดที่ผมเคยเห็นมาเลยละครับ พอคนเริ่มจางเราก็กลับไปบ้าน ดูทีวีต่อ พร้อมกับกินขนมคล้ายลูกเกด 12 เม็ด และอธิธานพร 12 ข้อ เค้าบอกว่าจะสมหวัง

มันก็เป็นประสบการณ์แปลกใหม่กับการฉลองปีใหม่ เคาว์ดาวน์กับคนเป็นแสนเป็นภาษาโปรตุเกส สนุกดีครับ

ปีใหม่ ๒๕๕๓ นี้ก็ขอให้ทุกคนมีความสุข สมหวังทุกสิ่งที่ปารถนา สุขภาพแข็งแรง ห่างไกลโรคภัยไข้เจ็บ โชคดีตลอดไปนะครับ สวัสดีปีใหม่๒๕๕๓ครับ

Happy New Year ,Feliz Ano Novo 2010 ,,BOA ANO

PS.ใครจะเอาจดหมายปีใหม่ก็แหนบที่อยู่มา โอกาศสุดท้าย จะส่งไปให้ละนะไม่รู้จะถึงเมื่อไร รอไปละกัน หึหึ
รูปไม่ค่อยได้ถ่าย หนีฝนมากมาย แต่มีนิดหน่อยเด๊ยวเอามาลงให้

]]> http://equinoxxz.wordpress.com/2010/01/05/%e0%b8%aa%e0%b8%a7%e0%b8%b1%e0%b8%aa%e0%b8%94%e0%b8%b5%e0%b8%9b%e0%b8%b5%e0%b9%83%e0%b8%ab%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b9%92%e0%b9%95%e0%b9%95%e0%b9%93d/feed/ 4 equinoxxz Nazaré anonovo http://equinoxxz.wordpress.com/2009/12/25/%e0%b9%81%e0%b8%ae%e0%b8%9b%e0%b8%9b%e0%b8%b5%e0%b9%89%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%b4%e0%b8%aa%e0%b8%95%e0%b9%8c%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%aa-3/ http://equinoxxz.wordpress.com/2009/12/25/%e0%b9%81%e0%b8%ae%e0%b8%9b%e0%b8%9b%e0%b8%b5%e0%b9%89%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%b4%e0%b8%aa%e0%b8%95%e0%b9%8c%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%aa-3/#comments Fri, 25 Dec 2009 20:48:07 +0000 equinoxxz http://equinoxxz.wordpress.com/?p=40 ]]> คริสต์มาส คริสต์มาส คริสต์มาส…..

เทศการของคนศาสนาคริสต์ที่ใครๆก็เฉลิมฉลองได้ (= =;; หึหึ )

เป็นช่วงที่สุขสันต์มากครับ สำหรับคนเรียนอยู่โรงเรียนคริสเตียน เพราะจะทำให้ได้โอกาศผักผ่อนสบายๆ ไปไหนก็ได้ ไม่ต้องมาทนสอบกลางภาคแบบใครหลายคนที่กำลังประสบอยู่ (ฮ่า) ผมก็เป็นหนึ่งคนที่ได้หยุดลั้ลล้า ไปยาวๆถึงสองอาทิตย์ หยุดตั้งแต่วันจันทร์ ที่ 21 แหนะ ฮ่าๆ ถามผมหร่อว่า หยุดทำไร  …  ไม่มีอะไรทำจริงๆครับ น่าเบื่อมาก เป็นการหยุดที่หน้าเบื่อที่สุด ตื่นสาย อยู่บ้าน เล่นเกมส์ กิน นอน จะไปเที่ยวก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไร เพราะต้องอยู่กับครอบครับ แต่ก็ดีครับ ดีกว่าไปนั้งเรียนมึนๆ ในโรงเรียนหลายต่อหลายชั่วโมง หยุดหลายๆ วันตอนนี้ผมปรับเวลาตัวเองเรียบร้อยแล้ว นอนหกโมงเช้า ตื่นหกโมงเย็น ฮ่าๆ

คริสต์มาสที่นี้เค้าตูมตามมากครับ ไปที่ไหนก็จะมีแต่ไฟคริสต์มาสเต็มไปหมด ตามถนนเสาไฟฟ้า สวนกลางเมืองก็จัดงานคริสต์มาสเล็ก มีไอซ์สเก็ตให้เล่นด้วย แม้แต่บ้านผมก็ประดับประดา ติดแต่งไฟอยู่หน้าบ้าน (ผมก็ไม่เข้าใจเค้าจะติดให้ใครดู คนแถวนี้ก็มีไม่มากแต่ก็นะครับ เทศการ ความสุข ถ้าทำอะไรที่มีความสุขก็ทำกันไป) และก็มีต้นคริสต์มาสตกแต่งสวยงามอยู่กลางบ้าน

พอใกล้วันคริสต์มาส เค้าก็จะออกไปซื้อของขวัญกัน เลือกสิ่งที่ตัวเองชอบ แล้วก็ห่อของขวัญมาว่างไว้ใต้ต้นคริสมาสต์ รอจนเที่ยงคืนก่อนวันที่ 25 ถึงจะได้แกะเล่น แต่ตลกคือ น้องผมร้องไห้ง่องแง่จะแกะให้ได้ตอนซื้อมาวันแรก ฮ่าๆ ตลกมากครับ เด็กหน่อเด็ก ส่วนใหญ่ๆ คนเค้าก็จะซื้อของขวัญให้ตัวเองกันนะครับ เป็นของขวัญชีวิตที่ทำงานเหนื่อยมาทั้งปี ตอนนี้ แม่ก็ซื้อทีวีใหม่ เล่นเกมกันมันส์เลยครับ

วันที่ 12 ธันวาเอเอฟเอสก็จัดCristmas Lunchให้นะครับ จริงๆผมไปแค่กินข้าวและนั้งคุยกับเพื่อนคนอื่นหนะ ฮ่าๆ เพราะกิจกรรมมันฟังไม่รู้เรื่องเลยพูดอะไรของมันก็ไม่รู้

คืนวันคริสต์มาสอีฟ หรือวันที่ 24 ธันวา ก็เป็นคืนที่มีความสุขมากครับ นั้งกันอบอุ่นอยู่หน้าเตาผิงดูทีวีไปเรื่อยรอจนแฟมมิลี่มาครบบ้าน บ้านเป็นครอบครัวเล็กๆครับ เลยจัดกันแบบเล็กๆ มื้อนี้เป็นหมูหันจานเด็ด อร่อยอย่าบอกใครเชี่ยวแถมโดดเค้ายัดเยี่ยดให้ดื่มไวน์ด้วย แถบตายแหนะ ไม่ชอบจริงๆ ขมก็ขม ไม่รู้เค้าดื่มกันไปได้อย่างไร แต่ก็นะ คริสต์มาสก็ดื่มเป็นพิธีหน่อย กินข้าวไป คุยกันไปผมก็กินอย่างเดียวเพราะฟังไม่รู้เรื่องว่าเค้าคุยอะไรกัน พอกินเสร็จก็จะมีเค้กคริสต์มาสครับ ไปได้กินเพราะตอนนั้นอิ่มมากมาย เสร็จแล้วเค้าก็ไปนั้งอบอุ่นหน้าเตาผิงกันต่อรอจนเที่ยงคืนเพื่อเปิดกล่องของขวัญครับ มันเป็นคืนที่น้องคนนี้กระตือรือรั้นมาก = =;; เที่ยงคืนปุป น้องมันตระโกนลั้นบ้าน แกะกล่องของขวัญ ฮ่า (แต่ตลกนะ รู้ทั้งรู้ว่าข้างในนั้นเป็นอะไรแต่ก็ยังห่อปิดไว้ก่อนเพื่อเอาไว้แกะในคืนนี้) ผมได้เสื้อยืดตัวนึง ผ้าพันคอลายโปรตุเกส และถุงเท้า ฮะๆ น่ารักดีครับ พี่ผมได้น้ำหอม และโป๊กเกอร์เซ็ท ส่วนน้องตัวป่วน นั้นเป็น ปราสาทมังกร ! เกรียนมากๆครับ ทำให้คืนคริสต์มาสทั้งคืนเรานั้งต่อปราสาทกันทั้งครอบครัวจนถึงเช้า ฮ่า ก็เป็นประสบการณ์ดีๆ ฉลองคริสต์มาสกันที่ต่างประเทศ อากาศหนาว ลมเย็นๆ มีความสุข:3

คริสต์มาสนี้ก็ขอให้ทุกคนมีสุขมากๆนะครับ ได้ของขวัญกันถ้วนหน้าสินะ เพื่อนที่น่าสงสารสอบอยู่หลายๆคนก็นะ ทนหน่อยจะปีใหม่แล้วฮ่ะๆ เด๊ยวหลังจากนี้จะหนีไปเที่ยวละ หนีไปให้ไกล วู้วว แต่กำลังจะขอแม่ซื้อNDSiต้องอ้างว่าเป็นของขวัญปีใหม่ อยากได้มากมายเพราะตอนนี้ติดโปเกม่อนมาก คลั้งไคล้แถบเป็นแถบตาย มันน่ารักนะเธอว์ ใครที่อยากได้การ์ดปีใหม่ แหนบที่อยู่มานะเธอว์ แล้วจะส่งไปให้ คริคริ

แฮปปี้คริสต์มาสนะพวกเธอว์ ,,,,,,

แด่………..ศุภวิชญ์ สินไพบูลย์ผล

ศุภวิชญ์หรือที่ทุกคนทั้งรุ่นเรียกกันว่า “ชูวิท” ผมนั้นได้พบกับเขาครั้งแรกคงคิดว่าตอนป.1ตอนนั้นคงแค่พบแต่ยังไม่รู้จักกัน ยังไม่เคยพูดคุยจนกระทั้งอยู่ป.5เราได้รู้จักชูวิทมากขึ้นเราเป็นเพื่อนกันถึงแม้จะไม่สนิทกันมากก็ตาม คิดว่าเคยอยู่ห้องเดียวกัน ชอบล้อว่าแบมือไม่ได้ ผมได้สนิทและพูดคุยกับเขามากขึ้น คิดว่าในวงซิม ซ้อมมาชชิ้ง เข้าค่ายซ้อมหนักมหาโหด(ถ้าใครอยู่วงคงจะรู้นะครับ) พักเสร็จก็มาเล่นกัน มาเล่นการ์ด เล่นพีเอสพี เป็นคนที่เฮฮามากครับ

แต่แล้ววันหนึ่งตอนม.4ผมได้รู้ข่าวจากเพื่อนๆว่าชูวิทเป็นมะเร็งเข้าโรงบาล ช่วงแรกผมก็ไม่คิดอะไรมากหรอกแต่พอมาหลังๆ ผมก็ได้ข่าวเรื่อยๆว่าอาการหนักขึ้นจนน่าเป็นห่วง แล้วไม่สามารถมาโรงเรียนได้เป็นเวลานานจนถึงงานประจำปี51พวกเราก็ได้ถ่ายภาพบบรายากาศแล้ววิดีโอต่างๆส่งความรักและกำลังใจไปให้ ก็ได้ข่าวว่าเขาดีขึ้น และจนกระทั้งม.5 ทุกคนปลาบปลี้มใจเพราะชูวิทนั้นสามารถมาโรงเรียนและเรียนหนังสือได้ถึงแม้จะไม่เต็มที่นักแต่ผมเห็นผมก็ดีใจครับที่เพื่อนผมนั้นแข็งแรง แต่อาการมันก็ทรุดลงเรื่อยๆ จนผมแทบไม่รู้เลยว่าเขานั้นเข้าโรงบาลตั้งแต่เมื่อไหร่ หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้เจอชูวิทอีกเลย จนผมได้มาต่างประเทศก็เห็นคนพูดกันว่าชูวิทอาการแย่มากๆแล้ว เป็นมะเร็งระยะสุดท้าย อยู่ได้อีกไม่นาน ผมก็ตั้งชื่อเอ็มส่งกำลังใจไปให้เพราะมันเป็นทางเดียวที่ผมนั้นสามารถทำได้ในขณะนี้ ก็ได้ข่าวเป็นระยะๆว่าดีขึ้นบ้าง พูดได้แล้วบ้าง แต่วันนี้วันที่ 26 พ.ย. 2552 ผมก็ได้ข่าวว่าชูวิทนั้นเสียชีวิตแล้ว มันทำเอาผมน้ำตาตก คิดถึงวันเก่า วันที่เราเคยใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน เป็นรุ่นเดียวกัน เคยูเอสสามหก เพื่อนที่เคยคุยกัน เคยนั่งเล่นด้วยกัน เคยล้อจนเขาอาจจะเสียใจ น้อยใจ  คนที่เคยอยู่ร่วมวงโย ไปแข่งด้วยกัน นั่งเล่นการ์ดซัมมันเน้อด้วยกัน คิดถึงภาพที่ชูวิทเกากระเป๋าเสื้อตัวเอง ผมคิดว่ามันตลก แต่ตอนนี้ความสุขในวันนั้นมันไม่มีอีกแล้ว มันเป็นเพียงแค่ความทรงจำ ที่ต้องจำ มันกลับทำให้น้ำตาไหลออกได้

แค่อยากจะกล่าวคำเอ้ยลา…มันสายไป..   อยากจะขอโทษที่เคยล้อ ทำให้เสียใจ มันไม่ทัน…. แค่อยากจะเป็นครั้งสุดท้าย พูดคุยกันเฮฮากัน อยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆ มันเป็นแค่ความหวังที่ไม่สามารถเป็นจริงอีกต่อไป ทำไมต้องจากกันเร็วขนาดนี้  คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว  ที่ทำได้ตอนนี้ก็แค่จดจำและคิดถึง

ความเจ็บปวดได้บรรเทา   หลับให้สบายนะเพื่อนรัก………………………………………..

ซึ่งคำว่าเพื่อนกับผมนั้นมันมีความหมายมาก ทุกๆคนคงมีประสบการณ์ในการหาเพื่อนหรือสร้างสัมพันธไมตรีที่ดีกับคนอื่นนะครับ

ย้อนไปถึงตอนที่ผมเข้าโรงเรียนใหม่ๆ ตอนป.1 ผมก็ยังไม่เข้าใจ ตอนที่เราเข้าโรงเรียนมาเรามาคนเดียว ไม่รู้จักใคร แต่เมื่อระยะเวลาผ่านไปหลายนาที หลายชั่วโมง หลายวัน หลายเดือน หลายปี จนกระทั้งถึงตอนนี้ ผมอยู่ม.5 ผมได้มีเพื่อนมากมาย มันเป็นเพราะอะไรกัน ? เพราะเราไปตีซี้กับคนอื่น หรือเพราะเขามาตีสนิทกับเรา หรือปัจจัยอื่นๆที่ทำให้เราได้คุยกันจนกลายมาเป็นเพื่อนกันจนถึงทุกวันนี้

แต่แล้ววันนี้ ผมก็ต้องมาผจญกับประสบการณ์ในการหาเพื่อนใหม่อีกครั้ง กับการมาเป็นนักเรียนแรกเปลี่ยนเอเอฟเอส เพื่อนในครั้งนี้ ไม่ใช้เพื่อนที่คุยภาษาเดียวกัน แต่เป็นเพื่อนต่างถิ่นต่างวัฒนธรรมครับ ซึ่งเมื่อผมไปโรงเรียนวันแรก มันไปวันความรู้สึกทุกอย่างมันแปรปรวณมาก คิดโน้นคิดนี้ อย่างวิตก จะมีใครมาคุยกับเราไหม๊? เราจะทำตัวอย่างไร? เราจะมีเพื่อนไหม๊? คิดๆแล้วมันก็ เหอะ~  ก็เลยหยุดคิดครับ

เมื่อผมมาถึงที่ห้องเรียน แค่ก้าวแรกที่เดินเข้าห้องเรียน ก็รู้สึกได้เลยครับทุกคนนั้นfriendlyมากๆจากที่ทุกสายต่อจับจ้องมาที่ผม (ฮาๆ ก็เรามันตัวประหลาดนี้หว่า) และมีเริ่มมีคนมาคุยด้วยถามนู้นถามนี้ รู้สึกดีครับความกังวลต่างๆเริ่มหายไป ;] ผมเริ่มสนิทกับคนอื่นๆมากคน โดยส่วยมากจะเป็นผู้ชายครับ เพราะในห้องนั้นมีผู้ชายแค่5คน(รวมผมเป็นคนที่6)และส่วนมากผมก็จะรู้จักแค่เพื่อนในห้องครับเพราะเราเรียนด้วยกันทุกวิชาเป็นคลาส(ผมอยู่คลาส 11F ครับ เป็นแผน Technology Science)มันเลยทำให้สนิทกันเร็วขึ้น แต่ที่ดีที่สุดคือเพื่อนคนหนึ่งบ้านเราอยู่ใกล้กันเรากลับมาด้วยกันทุกวันเลยกลายเป็นเพื่อนซี้ที่สุดไปแล้วครับ

คนที่นี้ส่วนใหญ่เขาก็พูดภาษาอังกฤษได้นะครับ และเขาก็จะมาพยายามพูดอังกฤษกับผม ผมก็เออๆออๆฟังรู้เรื่องบ้างไม่รู้บ้าง ฮาๆ สนุกสนานครับบ พลัดกันพูดอังกฤษกะโปรตุเกสและก็จะมาคนมาให้สอนภาษาไทยด้วย ภูมิใจครับ ]]

ผมได้เรียนรู้ว่า…. การหาเพื่อนมันง่ายครับ แค่เราปรับเปลี่ยนตัวเองให้เหมือนกับคนอื่น หาสิ่งที่เขานิยม หาเรื่องที่เขาคุยกัน เราจะได้คุยกับเค้ารู้เรื่อง ขำๆเข้าไว้ครับ และที่สำคัญครับผมคิดว่า”หน้าตา”ครับ

ทุกวันนี้ ที่นี้ผมมีเพื่อนครับ เพื่อนที่เราคุยด้วยได้ เพื่อนที่ช่วยเหลือเราได้ เพื่อนที่…..  เพื่อนนน

………………………………………………………………………………………………. 

จริงๆแล้วเรื่องการสร้างสัมพันธไมตรีนี้ผมก็เจออยู่เยอะแยะไปนะครับ จากการได้ทำค่ายต่างๆ การเป็นพี่เลี้ยง การอยู่ในสังคม มันเป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่ทุกคนต้องพบเจอแหละครับ

เขียนเรื่องเพื่อนก็นึกถึงเพื่อนๆนะครับ ไม่ว่าจะเป็นรักบี้ หรือ Kusac หรือใครก็ตาม คิดถึงหมดแหละครับ =]

และก็นึกถึงเพลงนี้โดยไม่ทราบสาเหต

เหอะ~ สองอาทิตย์กับการมาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ประเทศโปรตุเกส

คุณคงคิดว่าผมมีความสุขสินะ กับการที่ได้หนีปัญหาต่างๆในประเทศไทย รถติด อากาศร้อน สอบ (การเมือง ประท้วง ม๊อบ ฯลฯ)

หรือจากการที่เห็นรูปภาพที่อับลงในเฟสบุ๊คของผม

 http://www.facebook.com/Equinoxx?ref=profile#/album.php?aid=311486&id=525505570

ใช่ครับ ;]   ผมมีความสุขมาก แต่แค่ สามถึงวันแรกที่มีถึง เพราะมันเป็นวันที่ยังมีความตื่นเต้นหลงเหลืออยู่ (ทั้งความอยากรู้อยากเห็นและจินตการในสิ่งต่างๆ ว่าชีวิตข้างหน้าอีก 9 เดือนนั้นจะเป็นอย่างไร) และยังได้เข้าค่าย AFS Arrival Camp ที่ได้พบปะเอเอฟเอสทั่วโลกที่มาแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมในประเทศโปรตุเกส

มันเป็นอะไรที่มีความสุขและน่าจดจำมาก(ถึงแม้ผมจะด้วยภาษาอังกฤษจนไม่ค่อยกล้าพูดกับใครก้ตาม)

……

แต่หลังจากที่ความรู้สึกนั้นจางหายไป เมื่อพบกับการเรียนรู้ที่น่าเบื่อ เฉกเช่น โรงเรียนการเดินทางจากบ้านไปโรงเรียนเป็นอะไรที่ท้าทายมากๆ เพราะ บ้านและโรงเรียนอยู่กันพอสมควรเราต้องนั่งรถเมล์ไปครับ ซึ่งป้ายรถเมล์นั้นห่างจากบ้านประมาร 1 กิโลกว่าๆ ผมต้องเดินขึ้นเนินชันเพื่อไปให้ถึงป้ายรถเมล์ก่อนเวลา 8.10 น. เพราะรถเมล์ที่นี้เขาจะมาเวลาเดิมทุกครั้ง เราใช้เวลานั่งรถประมาณ 10 นาทีก้ถึงสถานี้รถ และยังต้องเดินไปอีกเกือบโลบนทางลาดชันเพื่อไปถึงโรงเรียนครับ รวมแล้วใช้เวลาประมาณ 20 นาทีถึงโรงเรียน

โรงเรียนเราอยู่ติดปราสาทของเมือง Leiria และยังติด กับสเตเดียมของ Leiria อีกด้วยครับ ไว้ถ้ามีโอกาศจะถ่ายรูปมาให้ดู

โรงเรียนที่นี้เค้าเรียนกันไม่เหมือนกับที่บ้านเรานะครับ คือจะเรียนวิชาละ 90  นาที พัก 10 – 15 นาที แล้วเรียนต่อ วันหนึ่งก็จะเรียนไม่เกิน 3 – 4 วิชา

เหมือนตารางของผม

(ว่างเยอะมากครับรู้สึกดี)

ผมแทบคลั้งครับเมื่อโรงเรียนที่ผมเรียนอยู่นั้นเค้าเรียนเป็นภาษาโปรตุเกส เหอะ.. ชีวิตน่าเศร้า เมื่อต้องทนตื่นเช้าเพื่อไปนั่งฟังภาษาที่ผมเองนั้นไม่เข้าใจ(ถึงแม้อยากจะเข้าใจก้ตามเถิด) แต่มันก็เป็นอะไรที่น่าเบื่อมาก เมื่อเรียนไม่รู้เรื่องก้ไม่รู้จะทำอะไรนั่งมองไปรอบๆห้อง ดูเพื่อนที่ตั้งใจเรียน(Nerd)เค้าเรียนกันอย่างมีความสุข

เมื่อความง่วงเข้าครอบง้ำผมพยายามถ่างตานั่งฟัง เขียนไดอะรี่ไปเรื่อยและพล้อยหลับไป แต่เพื่อนที่แสนดีที่นั่งข้างๆ ไม่ยอมให้ผมหลับครับ มันเรียกผมทุกทีที่ผมหลับตาเกิน 30 วิ ชีวิตก็เป็นซะแบบนี้ไปทุกวัน เซ็งมาก  บรรยากาศในห้องครับ น่าหลับมากๆ แต่ห้องเรียนที่นี้เค้าจะมีคอมพิวเตอร์ให้อาจารย์ทุกห้องเลยนะครับ เวลาเช็คชื่อ ก็จะเช็คเข้าคอมฯไปเลย

 มีมอนิเตอร์พร้อมกับจอมัลติทัช(ถ้าใครเคยเรียนEnconceptจะรู้ครับ จอแบบนั้นเลย)

แต่ผมชอบสิ่งหนึ่งนะครับคือสังคมที่นี้ดีมาก คนที่นี้เป็นคนที่มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีมาก ถึงแม้เราไม่รู้จักกันแต่เขาก็ทักทายกัน ชอบครับ แต่คนที่รู้จักกันก็จะทักทายด้วยการหอมแก้มกัน(ยกเว่น ช กับ ช นะครับ) มีความสุขทุกทีที่ได้หอมแก้มสาวๆครับ ฮา~  ตอนนี้ผมก็มี้พื่อนบ้างแล้วหละ ทุกคนเริ่มมองผมเป็นคนทั่วไป และมีคนมีทักทายถึงแม้ผมจะไม่รู้จักเขา บางคนทักผมผิด นึกว่าผมเป็นคนโปรตุเกส(สงสัยหน้าตาให้) แต่หลังจากที่เขาทักผิด เขาเลยทักผมเป็นประจำเลย

ชีวิตจากโรงเรียนจากโรงเรียนมาบ้านเป็นอะไรที่ตื่นเต้นยิ่งกว่าเพราะต้องไปที่สถานนีรถให้ทันเวลา โดยปกติแล้วผมจะกลับด้วยกันกับเพื่อนครับ เลยมีเพื่อนช่วย แต่ถ้าวันไหนกลับคนเดียวแถบบ้าตาย เพราะสถานีรถนั้นมีรถเมล์เป็นสิบคัน ต้องรอเจ้าหน้าที่ประกาศว่าคันไหนไปไหน แล้วผมดันฟังไม่รู้เรื่องนี้สิเป็นปัญหาหลัก(บ้านผมอยู่Boa Vista ครับ) พอแค่ได้ยินว่าเขาพูดว่าBoa Vista แล้วมีคนเดินๆไป ผมก้เลยเดินตามเขาไป ฮาๆ ไปอะไรที่บ้ามาก

พอถึงบ้านเป็นอะไรที่หน้าเบื่อยิ่งกว่า ไม่มีสนามบอล ไม่มีสระว่ายน้ำ ไม่มีอะไรให้ทำ นอกจากทีวีที่มีประมาณ 300 กว่าช่อง X-Box และไวเรส 54 MB ที่เปิดทิ้งไว้ข้ามวันข้ามคืนฮาๆ วันๆก้นั่งเล่นคอมแหละครับ ชีวิตก็เป้นอย่างนี้ไปซะทุกวัน

 ………………

สรุปคือผมมีความสุขเมื่ออยู่กับครอบครัวที่อบอุ่นนี้ แค่เบื่อโรงเรียนที่เรียนไม่รู้เรื่องเท่านั้นเองครับ
แต่มันก็แค่ 2 อาทิตย์เองยังมีเวลาเหลืออีกเยอะให้เราปรับตัวอะไรหลายๆอย่างครับ และผมจะพยายาม…
จริงแล้วก็แค่อยากมีบล๊อกเอาไว้บ่นอะไรสักอย่างแหละครับ ว่างมาก
ขอบคุณนัชคุณที่บอกให้มาเปิดในWordPressตอนแระใช่ไม่เป็นหรอก ฮาๆ
«คิดถึงเพื่อนทุกคนครับ =] คิดถึง ……..